Vertaling van krantenartikel in Khorasan newspaper

Hierbij de vertaling van het krantenartikel in de Khorasan.
(sommige details kloppen niet helemaal)

Vertaald door Parastoo Khosravi:

Farideh, van Nederland tot Mashad op zoek naar haar familie
Schrijver: Mohammadali Alinejad
Krant: Gorasan Razawi
Artikelnummer: 18640

‘’In de zomer van 1976, in de binnenplaats van de heilige Imam Reza tombe
in Mashad, wordt de aandacht van een dienaar ( iemand die de binnenplaats schoonmaakt, het is min of meer een heilige beroep) getrokken door het gehuil van een klein kind. Het is een baby. Een meisje van ongeveer 6 maanden oud die in een hoekje in de binnenplaats is achtergelaten. Hij ziet de baby en neemt haar mee naar een opvang voor de weeskinderen. Het zijn inmiddels 37 jaar voorbij gegaan.

Dat klein meisje van gisteren, heeft nu besloten om haar familie te zoeken. Zij heet Farideh en woont momenteel in Amsterdam in Nederland. Ze heeft een brief naar de lokale krant van Mashad (Gorasan) geschreven en heeft de bewoners van de stad Mashad om hulp gevraagd. Ze heeft hen verzocht om haar verhaal te lezen en als ze haar verhaal herkennen of als ze iemand kennen die haar verhaal herkent met haar contactpersoon of de krant contact op te nemen en haar helpen om haar biologische ouders en familie terug te vinden.

Aan het begin van haar brief vertelt ze dat ze in Nederland woont en legt uit waarom zij deze brief heeft gestuurd:‘’Ik ben in Mashad geboren. Toen ik een paar maanden oud was hebben een Nederlandse echtpaar die in Iran met vakantie waren mij geadopteerd. Ik wil graag jullie om hulp vragen zodat ik mijn biologische ouders in Mashad kan terug vinden.

Zo mogelijk, verzoek ik jullie om mijn verhaal in uw krant af te drukken. Dat zal ik erg op prijs stellen! Misschien kan ik op z’n minst die mensen terug vinden die in (1976) dat opvanghuis werkten en hen om hulp vragen.

Ik heet Farideh en ben 37 jaar oud. Ik woon sinds 1976 in Nederland. Ik ben in de zomer van 1976 in de binnenplaats van de heilige Imam Reza, door de medewerkers gevonden. Ik was toen 6 maanden oud.’’

Farideh heeft van die tijd een paar foto’s als herinnering en heeft ze die naar ons opgestuurd. Ze heeft vervolgens geschreven:‘’Wilt u alstublieft deze foto’s in uw krant afdrukken. Dat kan mij helpen om mijn biologische ouders terug te vinden. Dat is een droom voor mij dat werkelijkheid zou worden!’’

Er is wat onderzoek gedaan. Om te kijken hoe breed haar informatie over haar familie is, hebben Farideh verzocht om haar levensverhaal te beschrijven. Zo beschrijft zij haar levensverhaal: ‘’Mijn kennis over mijn kindertijd begint bij de tijd dat mijn adoptieouders mij hebben geadopteerd. Ik verbleef in die tijd in een opvanghuis voor de weeskinderen in Tehran. De zus van mijn adoptiemoeder woonde met haar echtgenoot in Tehran. Ze hebben toen mijn adoptieouders die geen kinderen kregen geïnformeerd over een Iraans kind dat ze waarschijnlijk kunnen adopteren. In april 1977 kwamen mijn adoptieouders naar Iran en hebben mij voor eerste keer gezien en voelden gelijk een band en hebben mij vervolgens geadopteerd. Ik was toen 16 maanden oud. Maar na een tijdje, namelijk in oktober 1977 kregen ze een kind! In mij pubertijd heb ik een meisje ontmoet wie langzamerhand mijn beste vriendin werd. Faranak, haar levensverhaal leek erg op mijn levensverhaal! Haar Nederlandse adoptieouders waren ook naar hetzelfde opvanghuis in Tehran gegaan en daar ook een meisje geadopteerd. Faranak had in mijn hart een speciale plek, een hartsvriendin, een zus uit Iran!
Na het afmaken van de middelbare school ben ik toerisme gaan studeren en jaren daarna heb ik voor de media en verschillende reclamebedrijven gewerkt.’’

Zes jaren geleden toen Farideh erachter kwam dat ze Iraanse is;

‘’ Zes jaren geleden heb ik een klein papier tussen mijn documenten en papieren gevonden. Er stond op dat ik in de zomer van 1976 in de binnenplaats van Imam Reza was achtergelaten en ben vervolgens naar een opvanghuis naar Mashad en daarna naar een opvanghuis in Tehran gebracht. Ik ben nu 37 jaar oud en woon in Amsterdam. Mijn werk is het helpen en ondersteunen van daklozen. Ik doe mijn werk met plezier en geeft mij enorm veel voldoening! Ik houd van schrijven. Sinds ik heb leren lezen en schrijven ben ik gaan gedichten maken en schrijven. Ik houd van koken en ik vind het erg leuk om voor mijn vrienden te koken. Ik ben gek op muziek en vind het leuk om naar het live muziek te kijken en luisteren. Ik ben gek op dieren en vind yoga en zwemmen erg leuk!

Een paar jaren geleden kreeg ik het gevoel dat ik mijzelf beter wil leren kennen. Ik heb geprobeerd en mijn best gedaan om mijn biologische ouders in Iran terug te vinden. Ik wilde weten hoe ze zijn, waar ze wonen. Denken ze nog steeds aan mij? Ik wil graag de ouders die mij op deze wereld hebben gebracht, zien. Ik ben blij met mijzelf maar aan de andere kant ben ik toch onrustig. Ik weet niet wat ik tussen de tijd dat ik werd geboren en de tijd dat ik geadopteerd werd, heb meegemaakt. Ik weet niet wat in die tussentijd is gebeurd. Ik wil als ik in de spiegel kijk, zien op wie ik lijk en op wie mijn ogen lijken. Dat is voor mij erg frustrerend. Daarom doe ik mijn best om informatie te zoeken, hoe klein dan ook om mijn droom, wat het terug vinden van mijn biologische ouders is, waar te maken. Omdat ik binnen een Nederlandse gezin ben opgegroeid heb ik de Perzische taal niet geleerd. Ik kan helaas geen Farsi spreken of verstaan. Ik heb een weblog en daar schrijf ik mijn verhalen in het Engels, over mijn zoektocht naar mijn ouders.’’

Na het ontvangen van deze brief heb ik haar gevraagd of zij foto’s van haar kindertijd heeft en of zij die foto’s naar ons wil sturen. Zij heeft een oude foto van Mashad en een paar foto’s van haar kindertijd naar ons gestuurd en die hebben we op 24 juni 2013 in de Gorasan krant afgedrukt.

Na het uitbrengen van haar brief in de krant, heeft iemand uit Neyshaboer gebeld en beweerd dat Farideh hetzelfde verloren kind is dat zij kennen. Zij heet Zahra. Zij hebben vervolgens het DNA materiaal van de moeder naar Nederland opgestuurd maar uit de test bleek dat Farideh niet het kind van Zahra uit Neyshaboer is. Maar Farideh die in tussentijd, met Zahra en Tayebeh contact had, vindt hen leuk en voelt toch een band met hen. Farideh vertelt dat ze van hen houdt ondanks ze geen familieband met elkaar hebben.

Een vermist kind dat Fatemeh heet ….

Na een tijdje, heeft een man, dhr. Hasan Poeran met onze krant contact opgenomen en heeft vermeld dat de vermiste Farideh kent. Daarna hebben we dhr. Poran aan Farideh voorgesteld zodat er actie ondernomen wordt. Zo beschrijft Dhr. Poran het verhaal van zijn zoektocht naar een de vermiste Fatemeh:
Kolsoem was een vroedvrouw in een kleine dorp in de beurt van de stad Daargaaz. In 1975 toen ze de weeën kreeg, is zij na de bevalling overleden. Voor haar man die haar levenspartner was verloren, was het opvoeden van een pas geboren baby erg moeilijk. Daarom besloot hij om zijn baby naar een opvanghuis voor de weeskinderen te brengen. Hij verzoekt hen om een paar maanden voor de baby te zorgen. Hij stelt ook voor om de kosten te betalen maar dat accepteren ze niet omdat de vader van het kind aanwezig is en hij zou voor het kind moeten zorgen.
Na een korte tijd gaat hij naar Mashad. Iemand stelt hem voor om de baby in de binnenplaats van de tombe van Imam Reza achter te laten. De vader schreef op een stuk papier: Fatemeh de dochter van Abdolali Dindar. Voor de laatste keer kuste hij zijn kind en geef hij het kind aan de tante en Kobra een van de oudere zussen van het kind (Fatemeh) mee zodat ze haar naar de heilige tombe brengen en daar achter laten en wachten totdat een dienaar de baby ziet en haar naar een opvanghuis meeneemt. De volgende dag gaat de tante van Fatemeh naar het opvanghuis en legt de situatie uit en overtuigt hen om af en toe haar nichtje te bezoeken. De tante bezocht haar nichtje vaak en Fatemeh keek elke keer naar uit om haar tante weer te zien. Totdat de kinderen in het opvanghuis de waterpokken krijgen en de tante van Fatemeh een tijdje niet bij haar nichtje op bezoek gaat. Na een tijdje dat ze weer op bezoek gaat, krijgt zij te horen dat een echtpaar uit Karaj ( een stadje gelegen aan Tehran) haar hebben geadopteerd. Ze geven het adres van het echtpaar aan de tante maar jammer genoeg tijdens een brandincident bij het huis van de tante wordt het adres van het echtpaar die Fatemeh hadden geadopteerd, verbrand. Aldus de enige spoor van Fatemeh was verloren gegaan. Haar vader dat tot de laatste momenten van zijn leven schuldgevoel had, heeft zijn droom om zijn dochter weer te zien niet kunnen waarmaken.

Nieuwe sporen van Fatemeh in Gorasan krant …

Een tijd geleden, leest Ozra één van de oudere zussen van Fatemeh het verhaal van Farideh in de krant. Zij heeft het gevoel dat Farideh haar vermiste zus is en vertelt dit aan Sogra haar andere zus. Sogra neemt met hasan Poeran die hun oude buurman uit Mashad was contact op en vraagt hem om dit verder met de krant te bespreken. Na een tijdje kunnen ze door bemiddeling van Gorasan krant met Farideh contact opnemen. Farideh kan helaas geen Farsi spreken maar zij heeft via een Iraanse vrouw, mw.Momeni die in Zeist woont, voor het eerst telefonisch, een gesprek met Sogra gehad en na een tijdje via videogesprek. Sogra neemt de stem van Farideh op en vertelt: hoewel ik niet begrijp wat ze zegt maar door naar haar stem te luisteren kom ik tot rust! Om te kunnen bevestigen dat zij werkelijk zussen van elkaar zijn heeft de andere zus haar DNA door de Nederlandse journalist, Thomas Erdbrink die met een Iraanse fotograaf getrouwd is en in Iran woont, naar Nederland opgestuurd. Maar het laboratorium laat hen weten dat het DNA materiaal niet goed genoeg is en dat ze het niet kunnen testen. Farideh vertelt in een gesprek met Hasan Poeran dat de DNA niet goed genoeg is en uit haar verdriet en frustratie en laat weten dat deze test haar veel geld heeft gekost en dat ze niet nog een keer een DNA test kan betalen. Dit keer heeft Farideh voor het DNA onderzoek haar DNA naar Tehran opgestuurd. Maar de kosten van dit onderzoek zijn voor Sogra en haar familie veel en dat kunnen ze niet betalen. Dhr.Hasan Poeran wil heel graag Fatemeh vinden en is een droom voor hem daarom heeft hij een lening aangevraagd en de kosten ( 1 miljoen en 200,000 toeman, omgerekend 400 euro) van het DNA onderzoek betaald. Ze wachten nu, ongeduldig de uitslag van het onderzoek af!

Gisteren toen ik met Sogra contact opnam, vertelde ze weer over haar verdriet en haar vermiste zus. Ze vertelt: ‘’sinds ik het verhaal van Farideh in de krant heb gelezen, herinner ik mij steeds die regenachtige avond, dat mijn moeder rond 9 uur ‘s avond van mijn zus Fatemeh beviel en om 12 uur overleed. Een paar nachten geleden heb ik over mijn moeder gedroomd, het was mistig, ik beloofde haar dat ik haar vermist kind zal vinden!’’

Terugkeer van Farideh naar thuisland…

Hoewel de uitslag van het DNA onderzoek nog niet bekend is, is Farideh toch van plan om in 2014 naar Iran, naar haar thuisland te reizen.

About elinexplores

I am Eline Farideh, sometimes I am Eline and most of the time Farideh too . Always writing from both views. ElinExplores and I will FInd Farideh in the meantime. Iranian Dutch. Persian Soul in Dutch Life. Flying down to earth. With love and light. For you.. and I.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Vertaling van krantenartikel in Khorasan newspaper

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s