Even bijkomen…

Naar de aanloop naar het gesprek toe van afgelopen maandag, was ik er al erg mee bezig. Op vrijdagnacht had ik een nachtmerrie en de nacht van zondag op maandag viel ik pas heel laat in de nacht in slaap. Ik merkte dat ik me zo bewust ben weer dan van mezelf… en dat ik nadacht wat wel of niet te zeggen. Gevoelig onderwerp en dicht bij mijn hart.
Zodra ik aan tafel zat bevroor ik door het felle licht, de spotlight is nooit mijn vriend geweest. En dan zit je ook nog en dan durf ik niet te bewegen, het enige wat ik deed is mijn hoofd vast houden met mijn handen… voelde me erg ongemakkelijk. Heel statisch. Zie er ook dan heel ongelukkig uit. Niet in mijn kracht. Ik probeerde rustig te blijven, het ene moment lukte dat beter dan het andere… ik heb gedaan wat ik kon…

15 jaar geleden begon ik last te krijgen van angstaanvallen… op plekken waar ik dan niet meer kon weglopen voor mijn gevoel dan… zoals bij de kassa in de supermarkt, of in een andere rij in een drukke winkel, vaak gepaard met veel licht, fel geluid en veel mensen. Ook in restaurants heb ik het meegemaakt. Ik had geen angstaanval aan tafel maar werd compleet bewust van mezelf door het felle licht wat op mij scheen en dat maakt dat ik mij niet vrij durf te bewegen en zet ik mezelf vast in mijn lichaam.
Oh oh wat doe ik mezelf aan denk ik dan, ik wil het graag doen echter poeh, het vergt wel wat van me. Nu als het weer eens gebeurt, haal ik mezelf uit de situatie, echter kon dit natuurlijk nu niet echt.. hahaha ik houd van kaarslicht, van een zachte omgeving.

Ik heb het helaas niet meer over de zorg van geadopteerden nu gehad en dat ik vind dat het de verantwoordelijkheid is van de NL overheid om ons hierin te helpen en tegemoet te komen. Elke geadopteerde zou aanspraak kunnen maken op een zorgpakket met een bepaald bedrag, en dan is het belangrijk dat de geadopteerde ook zelf de zorg kan  uitkiezen die het beste bij de persoon past.

Ik heb mijn eigen weg bewandeld wat betreft heling van mijn trauma’s. Zoals bewezen is het een trauma als je wordt gescheiden van je moeder, in die tijd volgde denk ik het ene trauma op het andere…  in quarentaine gezet worden, 10 maanden in het weeshuis, verplaatst worden naar ander weeshuis, en ontmoeting met nieuw gezin, en het nieuwe land waar je naar toe ging. En daarna dien je ‘gewoon’ te leven zoals elk ander persoon in de samenleving. En mee te komen zoals elke andere Nederlander. Dat zijn de verwachtingen van de samenleving, en van je adoptie familie. De druk is hoog en je leeft met vroegtijdige trauma’s die op verschillende manieren doorwerken in jouw systeem, op verschillende niveau’s. Het is nogal wat, wat je allemaal meedraagt als geadopteerde wat steeds meer wordt erkent gelukkig.  Thema’s zoals verlies, rouw, schaamte, pijn, verdriet, het niet mogen zijn, aanpassen, de ander gelukkig maken ipv jezelf, afwijzing, ongehoord en ongezien voelen, en het meest belangrijke is je innerlijk kind. Indien je als volwassene, je innerlijk kind de bescherming en liefde kan geven die nodig is om te helen, dan kan je verder ontwikkelen. Dan kan je verbanden gaan zien in alles wat je doet. Dan kan je helen ook.
Wat ik gedaan heb is: homeopaat, acupuncturist, psycholoog, Challenge days (over de streep), ayuasca sessie (bij de gewijde reis), zingen in een vrouwencirkel (bij Sonja Dekker), meditatie, Sjamanisme, regressie therapie, Kindercoach (en Kind- en Jeugdtherapie 1 jaar),  NLP practitioner & master (Global NLP), bikram yoga, gesprekken bij FIOM. Toen mijn zoektocht (Finding Farideh) en daarna Adoptiecoach (AFC 1 jaar).
En schrijven is iets wat ik doe sinds ik 10 jaar oud ben.

En een belangrijke noot, de trauma’s die je hebt opgelopen, heeft niks te maken met de band/liefde die je hebt/voelt voor je adoptie familie. Dat staat er compleet los van. Belangrijk om te melden want vaak denken mensen dat de band met je adoptiefamilie van invloed is, en dat je dan bovenstaande trauma’s niet/wel ervaart.
En veel geadopteerden voelen een enorme loyaliteit naar adoptiefamilie en durven zich niet bloot te geven over de diepe gevoelens die ze hun hele leven met zich meedragen.
En ook belangrijk om te melden dat sommige geadopteerden de trauma’s niet aanraken in hun leven, of niemand erover vertellen en dat is ook ok.
Het is aan de geadopteerde zelf om te bepalen wanneer hij/zij hiervoor klaar is om te vertellen en/of aan te gaan, niet aan de nieuwsgierige/kennis/vriend/vriendin/familielid!

Elke geadopteerde heeft zijn eigen unieke verhaal en dat mag gezien en gehoord worden.

Luister zonder oordeel, dat is het allerbelangrijkste.  Geef de persoon de rust & ruimte om zijn of haar verhaal te delen. Veiligheid, vertrouwen en verbinding zijn essentieel in deze.

Mijn mantra sinds ik in de vrouwencirkel (alweer 10 jaar) zing is I am loved, I am worthy and I do belong.

Ik zeg altijd geadopteerd zijn is a way of life.
Je leert leven met je wonden en triggers. Soms zijn ze rauw en pijnlijk, soms voelt het als een waterval. Jij maakt je eigen keuzes in jouw leven voor jou. Dat verdien je 100%. Wees lief voor jezelf en zorg dat jij het leven aankan in al jouw schoonheid en straling.

Mocht je behoefte hebben mij te mailen met vragen, opmerkingen, delen van jouw verhaal / gevoel dan kan dat uiteraard.. mail2farideh@gmail.com.

Met liefde,
Eline Farideh

About elinexplores

Persian Soul in Dutch Life. Flying down to earth.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply