Adoptee Remembrance Day

Today it is Adoptee Remembrance Day.

Adoptees are 4 times more likely to commit suicide.

A lot of us adoptees can not find their way back to the light.
The suffering is too much. Too painful, too lonely.

We all remember and honor you today.
May you be in peace and eternal light.

De hoeksteen

Ik voel koud aan, de rilling loopt over mijn rug. Mijn ademhaling stijgt naar mijn borstkas en ik begin te zweten. Mijn zicht vertroubelt zich voor mijn ogen. Ik sta stil. Ik kijk rond en zie weinig nieuws. Waarom voel ik me zo. Onrustig wiebel ik met mijn tenen, ik bal mijn vuisten en staar in mijn eigen mist. Een stem neemt een loopje met me en ik luister gedwee. Ik voel geen connectie. Ik snak naar adem. Hier wil ik niet zijn. Ik ren in mijn gedachte hard weg maar blijf stokstijf minuten lang staan. Ik kan het niet. Niet nu. Waarom niet. Ik voel teveel, maar zonder brug, het is een doolhof. Ik verbaas me over die hoeksteen. De hoeksteen die niet past in mij. Ik observeer het en wordt kwaad. Waarom doe je me dit aan, ja jij? Of ben ik het zelf. Ik geef een rotschop tegen de donkere steen en loop weg. Jij hoort niet bij mij, begrijp dat goed. Jij bent ooit aangeleerd door omstandigheden. Uit veiligheid. Bescherming. Ik ga krijt kopen en je opnieuw kleuren. Aardse kleuren die gepaard gaan met felle kleuren. Want dat ben ik. Dan kan ik je accepteren, na een tijdje wellicht omarmen en wie weet ook zelfs liefhebben. De connectie met mijn eigen brug. Mijn gekleurde hoeksteen.

The cornerstone 

I feel cold, the shiver runs down my spine. My breath rises to my chest and I start to sweat. My vision is clouding before my eyes. I stand still. I look around and see little news. Why do I feel this way. I wiggle my toes restlessly, clenching my fists and staring into my own fog. A voice makes fun of me and I listen meekly. I don’t feel any connection. I gasp. I don’t want to be here. In my mind I run away, but stand still for several minutes. I can not do it. Not now. Why not. I feel too much, but without a bridge, it’s a maze. I am amazed at that cornerstone. The cornerstone that doesn’t fit in me. I observe it and get angry. Why are you doing this to me, yes you? Or is it me. I kick the dark stone and walk away. You don’t belong to me, understand that well. You were once taught by circumstances. Out of safety. Protection. I’m going to buy chalk and recolor you. Earthy colors accompanied by bright colors. Because that’s me. Then I can accept you, maybe embrace you after a while and who knows, even love you. The connection with my own bridge. My colored cornerstone.

written 1st of October 2008.

About elinexplores

Persian Soul in Dutch Life. Flying down to earth.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply