Dies in Africa part I

Ontwaken in de Bush

Mijn wekker gaat af en het gekwetter van de vogels maar ook al het gekwetter van de Zulu’s komen metegemoet door het open raam. Muziek en gelach is wat ik al hoor in the back.
Langzaam ontwaak ik in eensluimertoestand, het gordijn even opzij hijsen om te zien wat de dag ons gaatbrengen. Blauwe lucht en een warme vochtige wind komt mijn kamer binnen.Eigenlijk word je daardoor direct je bed uitgelokt, ik kijk op mijn klok en ziedat het alweer half 7 is.
De rangers zijn alweer zo’n 2 uur bezig met de gasten, Dwayne is ook weggeglipt rond 04.15 om de gasten te voorzien van koffieen thee op het deck aan de Rivier. Een ochtendpraatje houden en ondertussengenieten van het ontwaken van de bush, voor mij zijn dat een van de mooiste momenten van de dag.

Als ik rond tien voor zevennaar de Lodge loop, zet ik eerst alle ramen open van ons huisje om het te laten door luchten. De glazen rode wijn van de vorige avond staan nog naast de overvolle asbakken, we hadden een gezellig avondje met z’n tweeën, Dwayne en ik.
Ik grijp nog snel een paar cd’s die ik kan draaien en strijk mijn rok en blousestrak en loop op mijn sandalen naar buiten.
Het gras in ons tuintje begint alte groeien, zodra iemand van ons tijd heeft, zetten we de sproeier aan, om het ongeveer een half uur per dag te wateren. Ons tuintje is helemaal omheind ter bescherming voor de dieren. Het blijft de wildernis en je weet nooit wat er op je pad kan komen.
De lucht is fris maar de temperatuur begint alweer volop te stijgen, ik denk dat het nu rond de 25 graden is en dat is fijn. Langs de open garages waar het nu leeg is want beide game cars zijn aan het rijden, Dwayne (headranger) en Martin (manager), hebben beiden gasten op dit moment.

Op weg naar de Lodge, wat ongeveer 100 stappen zijn, kom ik Wusi tegen, de oude tuinman die al zijn hele leven op dit stukje grond werkt.
Eerst voor de boeren die hun kuddes lieten grazen en toen het werd opgekocht door de eigenaar, bleef Wusi waar hij was maar veranderde het gebied naar een omgeving voor wilde dieren.
Wusi heeft een mooigetekend gezicht en een oprechte glimlach: “Yebo Wusi” zeg ik tegen hem en hij beantwoordt met “Undjani?” En dan zeg ik “Gjapila wena undjani” en glimlachtnaar me en zegt “Gjapila, gjabonga” en verdwijnt met zijn hark en kruiwagen detuin in.

(10 juni 2007 geschreven.)

About elinexplores

Persian Soul in Dutch Life. Flying down to earth.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s