Sweet music

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Pulled By The Root

Next Saturday Heidi Marble, a domestic adoptee in the US, an inspiring soul, will interview me during her podcast Pulled by the Root. Check out her beautiful website: www.pulledbytheroot.com  
I completely fell in love with her website and voice!
And Saturday we will connect for the first time!! I am so excited about it!
Eventually Heidi and her team will make a documentary out of all the conversations with adoptees. Wonderful initiative! So she has my full support.

The Pulled by the Root Podcast will be published end of May / beginning of June.
So stay tuned!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Even bijkomen…

Naar de aanloop naar het gesprek toe van afgelopen maandag, was ik er al erg mee bezig. Op vrijdagnacht had ik een nachtmerrie en de nacht van zondag op maandag viel ik pas heel laat in de nacht in slaap. Ik merkte dat ik me zo bewust ben weer dan van mezelf… en dat ik nadacht wat wel of niet te zeggen. Gevoelig onderwerp en dicht bij mijn hart.
Zodra ik aan tafel zat bevroor ik door het felle licht, de spotlight is nooit mijn vriend geweest. En dan zit je ook nog en dan durf ik niet te bewegen, het enige wat ik deed is mijn hoofd vast houden met mijn handen… voelde me erg ongemakkelijk. Heel statisch. Zie er ook dan heel ongelukkig uit. Niet in mijn kracht. Ik probeerde rustig te blijven, het ene moment lukte dat beter dan het andere… ik heb gedaan wat ik kon…

15 jaar geleden begon ik last te krijgen van angstaanvallen… op plekken waar ik dan niet meer kon weglopen voor mijn gevoel dan… zoals bij de kassa in de supermarkt, of in een andere rij in een drukke winkel, vaak gepaard met veel licht, fel geluid en veel mensen. Ook in restaurants heb ik het meegemaakt. Ik had geen angstaanval aan tafel maar werd compleet bewust van mezelf door het felle licht wat op mij scheen en dat maakt dat ik mij niet vrij durf te bewegen en zet ik mezelf vast in mijn lichaam.
Oh oh wat doe ik mezelf aan denk ik dan, ik wil het graag doen echter poeh, het vergt wel wat van me. Nu als het weer eens gebeurt, haal ik mezelf uit de situatie, echter kon dit natuurlijk nu niet echt.. hahaha ik houd van kaarslicht, van een zachte omgeving.

Ik heb het helaas niet meer over de zorg van geadopteerden nu gehad en dat ik vind dat het de verantwoordelijkheid is van de NL overheid om ons hierin te helpen en tegemoet te komen. Elke geadopteerde zou aanspraak kunnen maken op een zorgpakket met een bepaald bedrag, en dan is het belangrijk dat de geadopteerde ook zelf de zorg kan  uitkiezen die het beste bij de persoon past.

Ik heb mijn eigen weg bewandeld wat betreft heling van mijn trauma’s. Zoals bewezen is het een trauma als je wordt gescheiden van je moeder, in die tijd volgde denk ik het ene trauma op het andere…  in quarentaine gezet worden, 10 maanden in het weeshuis, verplaatst worden naar ander weeshuis, en ontmoeting met nieuw gezin, en het nieuwe land waar je naar toe ging. En daarna dien je ‘gewoon’ te leven zoals elk ander persoon in de samenleving. En mee te komen zoals elke andere Nederlander. Dat zijn de verwachtingen van de samenleving, en van je adoptie familie. De druk is hoog en je leeft met vroegtijdige trauma’s die op verschillende manieren doorwerken in jouw systeem, op verschillende niveau’s. Het is nogal wat, wat je allemaal meedraagt als geadopteerde wat steeds meer wordt erkent gelukkig.  Thema’s zoals verlies, rouw, schaamte, pijn, verdriet, het niet mogen zijn, aanpassen, de ander gelukkig maken ipv jezelf, afwijzing, ongehoord en ongezien voelen, en het meest belangrijke is je innerlijk kind. Indien je als volwassene, je innerlijk kind de bescherming en liefde kan geven die nodig is om te helen, dan kan je verder ontwikkelen. Dan kan je verbanden gaan zien in alles wat je doet. Dan kan je helen ook.
Wat ik gedaan heb is sinds ik 30 jaar oud was en een zwarte horizon zag: homeopaat, acupuncturist, psycholoog, Challenge days (over de streep), ayuasca sessie (bij de gewijde reis), zingen in een vrouwencirkel (bij Sonja Dekker), meditatie, Sjamanisme, regressie therapie, EMDR,  Kindercoach (en Kind- en Jeugdtherapie 1 jaar),  NLP practitioner & master (Global NLP), bikram yoga, gesprekken bij FIOM. Toen mijn zoektocht (Finding Farideh) en daarna Adoptiecoach (AFC 1 jaar).
En schrijven is iets wat ik doe sinds ik 10 jaar oud ben.

En een belangrijke noot, de trauma’s die je hebt opgelopen, heeft niks te maken met de band/liefde die je hebt/voelt voor je adoptie familie. Dat staat er compleet los van. Belangrijk om te melden want vaak denken mensen dat de band met je adoptiefamilie van invloed is, en dat je dan bovenstaande trauma’s niet/wel ervaart.
En veel geadopteerden voelen een enorme loyaliteit naar adoptiefamilie en durven zich niet bloot te geven over de diepe gevoelens die ze hun hele leven met zich meedragen.
En ook belangrijk om te melden dat sommige geadopteerden de trauma’s niet aanraken in hun leven, of niemand erover vertellen en dat is ook ok.
Het is aan de geadopteerde zelf om te bepalen wanneer hij/zij hiervoor klaar is om te vertellen en/of aan te gaan, niet aan de nieuwsgierige/kennis/vriend/vriendin/familielid!

Elke geadopteerde heeft zijn eigen unieke verhaal en dat mag gezien en gehoord worden.

Luister zonder oordeel, dat is het allerbelangrijkste.  Geef de persoon de rust & ruimte om zijn of haar verhaal te delen. Veiligheid, vertrouwen en verbinding zijn essentieel in deze.

Mijn mantra sinds ik in de vrouwencirkel (alweer 10 jaar) zing is I am loved, I am worthy and I do belong.

Ik zeg altijd geadopteerd zijn is a way of life.
Je leert leven met je wonden en triggers. Soms zijn ze rauw en pijnlijk, soms voelt het als een waterval. Jij maakt je eigen keuzes in jouw leven voor jou. Dat verdien je 100%. Wees lief voor jezelf en zorg dat jij het leven aankan in al jouw schoonheid en straling.

Mocht je behoefte hebben mij te mailen met vragen, opmerkingen, delen van jouw verhaal / gevoel dan kan dat uiteraard.. mail2farideh@gmail.com.

Met liefde,
Eline Farideh

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Het Adoptiegesprek in De Balie

Vandaag, om 17.00 met livestream, ben ik uitgenodigd aan tafel te schuiven in De Balie voor Het Adoptiegesprek olv Parwin Mirrahimy.

In dit gesprek zal ik vertellen over de impact van adoptie in mijn leven, de documentaire Finding Farideh en zal ik pleiten voor een standaard basispakket voor geadopteerden in de zorgverzekering want wat betreft zorg zijn wij vaak nog een onbegrepen doelgroep in onze samenleving. Dit proces is langzaamaan aan het veranderen, en dat is een positieve ontwikkeling en oh zo belangrijk en hard nodig. Ook zullen wij debatteren over hoe nu verder met de toekomst van interlandelijke adoptie, sinds het tijdelijk is stopgezet begin februari dit jaar.

Dit wordt mijn eerste rond de tafel gesprek in Nederland, en tevens ook mijn eerste moment dat ik over Finding Farideh kan vertellen sinds het online staat in Nederland. Check voor meer informatie ook de tabbladen Finding Farideh en Media op deze site.

Ik ben op dit moment persoonlijk begeleider (sociotherapeut) bij De Heeren van Zorg en werk met volwassenen met autisme, in het verleden heb ik gewerkt met volwassenen met een verstandelijke beperking, dak- en thuisloze jeugd, vluchtelingen en kinderen.

Ook ben ik vrijwillig taalbuddy via de Stichting Warm Welkom en help ik twee dames wekelijks met het oefenen van de Nederlandse taal.

Voordat ik mijn carrière veranderde naar de zorg, werkte ik  in de TV / Media / Reclame / Fotografie & Film branche.

Mijn doel is om naast mijn werk als begeleider, een praktijk op te zetten als adoptie coach met een holistische benadering, zodat ik mede geadopteerden kan begeleiden naar heling rondom de thema’s die adoptie automatisch met zich meebrengt.
Een ander doel is educatie & spreker rondom adoptie / Finding Farideh in Nederland en wereldwijd. De website, voor beide doelen, zal deze zomer online komen te staan.

Tevens zal ik me blijven verbinden met inspirerende creatieve projecten die op mijn pad komen. Meer nieuws volgt binnenkort hierover..

Voor nu, tot vanmiddag!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

No match

In March I found out that the Iranian lady in Sweden is not related to me.. unfortunately!
Moments of sadness..

I could not write for nearly a month due to technical issues here, and sometimes you need time inwards and withdraw for a moment to view what’s going on inside of me. And yes it is sad to hear there is no match.

Being in lockdown for a year is confronting as well… All the things as live music, cinema, theater, dining and drinking out are the inspire moments in life too. I so miss that. And good weather!

The essence of life is to be and feel inspired in moments of happiness. To feel the fire burning in your belly. And to share time together.

I miss my beloved bikram yoga now more than ever.

The other day I was in a train and I felt really good being close to strangers again, sharing a moment in silence with each other. I felt super energetic and wanted to talk, though usually almost everybody are wearing headphones… or earplugs. So a spontaneous conversation is almost non existing which is a shame really.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Sweet music

Posted in Uncategorized | Leave a comment

High school reunion

Thought about this moment the other week and like to share. I had a reunion of my high school many years ago. The whole evening I hoped to see my teacher who taught Latin to me. The entire evening I did hear from others he was attending the reunion as well. Finally at the end of the night I saw him, so I made my way through the crowd to greet him. He could not remember me. Hahaha that was such an odd moment. I highly enthusiastic about seeing him again and he looked at me with a ‘who are you’ look, he could not remember me at all..  I was so surprised, in utter shock really. And yet the one teacher I only had for 6 months (economics and I was really bad at it), pointed at me when I walked in and could tell my full name. I was spooked. And intrigued. So interesting who remembers who. We all remember our own vision and details of what we experience. And yes some will not remember me. I like to think I am special for everyone.. hahaha life teaches you along the way that not everyone you meet, you will share a (mutual) connection with. And that is ok too.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Self-doubt

Sometimes I do doubt all of which I am experiencing from the inside.. is life really that beautiful or is it only my own vision which makes everything better.
Sometimes I wonder if my internal world matches the outside world. Do I experience the real world in a realistic way or is it all made up in my mind in order to survive.
Do I give people too much credit as I think everybody naturally deserve that or is my blind spot that I give too much and ask nothing in return. Am I too loyal to my own feelings in life? Or are they from a past life? Today I question everything. Including myself and all around me. Most days are good, some days are confusing and other days it will all be gone again. All I know is writing helps me moving forward. It always has been my life savior in order to understand life and myself. There is always a tomorrow! And that is a good thing. The only thing I know is that I always will be ok in the end as I am ok with myself.. just sometimes the doubt creeps in. It usually happens when there is no real communication or dialogue going on. Then my mind goes wandering.. into self doubt to try to explain what is going on. I am aware of my emotions. All noticed.
Letting go is the best thing to do. In order to set myself free again.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Sweet music

Posted in Uncategorized | Leave a comment

DNA results

So the results of the DNA test of the lady from Sweden who thinks I might be her half sister, will be ready between 17-25th of March!

It all could be… I just need to keep breathing, that is all.
Very easy thing to do, and try to keep CALM.
Yes, yes… in and out.

DNA will unveil the truth of who is her half sister hopefully.
With love,

Farideh

Posted in Uncategorized | Leave a comment